Loopt mevrouw Fleuren vooruit op de troepen?

Dat Sylvia Fleuren de nummer twee op de CDA lijst is, vind ik prima.
Echter dat je nu al durft te voorspellen, althans dat denkt ze dat de coalitie hetzelfde blijft vind ik nogal gedurfd en een tikkeltje arrogant.
Immers was het niet de GVP die de laatste restzetel kreeg, dankzij de lijstverbinding met GJS en C’90.
Krijgt de GVP nog wel zoveel zetels? Is het niet dit College die het niet zo nauw neemt, met open en eerlijke politiek, zoals we in het rekenkamer rapport hebben kunnen constateren? En kijk ook eens naar VOLG die zeggen open te zijn, vorige keer stond Giesbers ook op vijf, neemt ie nu z’n eventuele zetel wel? Hoe betrouwbaar is alles nog? Bij ons is betrouwbaarheid en openheid verkiezingsthema nummer 1 en dit al gedurende 12 jaar. Volgens mij loopt ze dus ver op de troepen vooruit met deze uitspraken. Immers u als kiezer bent aan zet, ik durf voor wat betreft Sociaal Groesbeek geen uitspraken te doen. Immers U bent aan zet, ik wens u veel wijsheid in het stemhokje!

https://www.gelderlander.nl/nijmegen-e-o/sylvia-fleuren-op-nummer-2-maar-geen-kandidaat-voor-de-raad~a87fc779/

Advertenties

Laatste openingshandeling wethouder?

Zojuist was de officiële opening van het fietspad aan de Biesseltsebaan. Helaas was er nauwelijks belangstelling voor de opening van dit in overleg aangelegde fietspad. Of de rapportage van de rekenkamercommissie inzake het fietspad spoorkuul, van invloed is geweest weet ik niet.
Gekscherend zei ik tegen wethouder ten Westenend dat dit wel eens zijn laatste openingshandeling kan zijn, immers resultaten uit het verleden bieden geen garantie voor de toekomst. Maar dit fietspad net als het fietspad in de spoorkuul zijn voor mij aanwinsten voor onze gemeente.

Reomie, ouwe meuk of nieuwe bestemming?

Vandaag waren we op werkbezoek in de Ooij, daar zit aan de Erlecomsedam een bedrijf dat handelt in oude legervoertuigen/onderdelen.
Hele vriendelijke mensen met grootse plannen voor de herontwikkeling van dat terrein. Dit zou de leefbaarheid van Ooij kunnen versterken.
De vraag is moet je hier als gemeente geld/ veel geld insteken, of het laten voor wat het is? Het is een immens terrein met een hele boel oude meuk.
8 hectare met een voormalig steenoven en een enorme schoorsteenpijp. Er zijn plannen voor kleinschalige bedrijvigheid, met wat duurdere woningbouw, maar ook plannen voor een hotel kwamen aan de orde. Ik heb gevraagd naar de economische waarde van het huidige terrein en de waarde indien het plan haalbaar zou zijn.
Ik weet wel dat we vast zitten aan provincieplannen, GO afspraken dus ik weet niet of dat zo’n bebouwing wel kan lukken.
Misschien moeten we het maar laten voor wat het is, een bedrijf met een boel ouwe meuk maar wel uniek in de wereld.

Centrum Groesbeek niet autoluw

Het centrum van Groesbeek wordt niet autoluw gemaakt. Dit maakte centrumwethouder Sjaak Thijssen bekend tijdens de begrotingsdebatten.
De PvdA had een motie ingediend om dit wel te doen. Sjaak heeft overleg gehad met de ondernemers en deze hebben liever geen autoluw centrum.
Een groooootttttte plus dus, dan hebben onze acties als: “geen automobilistje pesten met een centrum buiten westen” gehoor gekregen. Of dat de verkeerslichten uit blijven, ik heb geen idee, maar een eventuele verkoop van deze verkeersregelinstallatie, zou nu nog iets op kunnen brengen.
Let wel beste lezer het loopt tegen de verkiezingen en met een nieuw College weet je het maar nooit. Kijk bij het uitbrengen van uw stem ook naar dit soort dingen.

De EHBO motie

Deze motie heeft het niet gehaald tijdens de begrotingsdebatten op 2 november. Ik vind dat eigenlijk onbegrijpelijk, simpelweg vanwege het feit dat een EHBO’er moeten betalen om jou en mij te redden . Ja, het klopt er wordt ongeveer 120 euro vergoed door de zorgverzekeraar, mits aanvullend verzekerd. Dan nog blijft er een bedrag over van zo’n 60 euro, of een contributie aan de EHBO vereniging. Wij wilden nu juist iets betekenen voor deze vrijwilligers, gelukkig heeft de wethouder wel een toezegging gedaan van een extra bijdrage voor de verenigingen. Rest mij op z’n minst alle EHBO’ers te bedanken voor hun inzet

Voorstel nr.
Datum raadsvergadering: 2 november 2017
Onderwerp: bijdrage voor EHBO cursisten
Thema: Onze buurt / We helpen inwoners hun eigen veiligheid en zelfredzaamheid te vergroten

Ondergetekende(n) stelt/stellen de volgende motie voor:

Gemeentelijke bijdrage voor EHBO cursisten

Overwegingen en toelichting op de motie:

Overwegende dat:
– Er in Berg en Dal een heleboel inwoners een vrijwillige EHBO cursus volgen;
– Deze EHBO vrijwilligers van groot maatschappelijk belang zijn;
– Deze cursisten zelf de kosten betalen voor deze levensreddende (herhaal-) cursussen

Verzoeken wij het College om:
Budget beschikbaar te stellen om inwoners, die een bijdrage moeten betalen voor het volgen van een EHBO cursus, te compenseren in verband met het grote maatschappelijke belang.

En gaat over tot de orde van de dag.

Ondertekening en naam:

Hans Peters
Wiebo Kersten

Fractie Sociaal Groesbeek

Grofvuil een maal per jaar gratis

Desondanks een lichte keelontsteking, maar met een goeie stem van m´n fractiegenoot Wiebo Kersten, hebben we er gisteren in ieder geval voor gezorgd, dat er in Berg en dal/Groesbeek eenmaal per jaar grof vuil opgehaald gaat worden. De motie werd met 12 tegen 10 aangenomen, dank jullie wel collega raadsleden.
Soms lukken dingen desondanks een negatief advies van de wethouder. Inderdaad kan dit een dure aangelegenheid worden. Denk vooral ook bij goed spul aan de kringloop. Met deze ophaalronde gaan er dan zeker vanuit dat de bosrand en polder, een minder aantrekkende werking heeft, voor diegenen die op z´n zachtst gezegd niet netjes met hun afval omgaan.

Ondergetekende(n) stelt/stellen de volgende motie voor:

Een budget beschikbaar te stellen om 1 keer per jaar per kern gratis grofvuil op te halen

Overwegende dat:

1. Berg en Dal op zich een goede (gescheiden)afvalinzameling kent;
2. het grofvuil niet voor alle inwoners makkelijk af te voeren is naar de inzamelpunten;
3. er veel grofvuil in bergingen/schuurtjes en op achtererven is opgeslagen;
4. er nog steeds veel grofvuil in de natuur (bosrand en polder) terechtkomt;
5. grofvuil in de openbare ruimte een ‘aantrekkende’ werking heeft op meer grofvuil;

verzoeken het college om:
-budget vrij te maken om 1 keer per jaar per huishouden gratis grofvuil op te halen

En gaat over tot de orde van de dag.

Ondertekening en naam:

Hans Peters
Wiebo Kersten
Fractie Sociaal Groesbeek

De ikke, ikke maatschappij

Bij een FB vriend kwam ik deze column tegen. Die is nagenoeg precies zo als ik erover denk en dus een pleidooi voor empathie
Door Mieke van Stig

Ik moet toegeven dat ik de laatste tijd niet altijd even vrolijk ben, maar als ik naar het nieuws kijk neemt mijn vertrouwen in de mensheid zienderogen af. Zo bereikte me het nieuws dat ruim veertig procent van de artsen de behandeling wil kunnen weigeren aan patiënten met een ongezonde leefstijl, zeker als die leefstijl bijdraagt aan de aandoening waarvoor behandeling gevraagd wordt.
 Zonder empathie is de zorg mank
Blijkbaar zien, in navolging van politici, nu ook artsen de leefstijl als volstrekt vrije keuze. In deze visie zijn niet alleen het leven en het lichaam maakbaar, maar zijn de burger of de patiënt er ook persoonlijk verantwoordelijk voor en dus schuldig aan als het niet goed gaat.
Om te beginnen is dit wetenschappelijk aanvechtbaar: keuzes worden grotendeels onbewust gemaakt. Omgeving, marketing en persoonlijke omstandigheden zoals stress spelen een zeer grote rol in het keuzenproces. Keuzes worden altijd gemaakt in een context en de mate waarin mensen deze kunnen beïnvloeden is maar heel beperkt. Daarbij kan er weliswaar een statistisch verband zijn tussen leefstijl en aandoening, maar op individueel niveau is dit niet altijd bewijsbaar, laat staan dat er van een echte vrije keuze en dus schuld sprake is. Statistische gegevens mogen nooit naar individueel niveau worden vertaald. Maar los daarvan: een arts die zijn patiënt veroordeelt, kan niet meer helpen en kijkt niet meer naar de mens achter de ziekte.
Dobbernegers, labbekakken en lillende vleeshompen
Maar hier blijft het niet bij. Helaas. Want wat te denken van de term “dobbernegers” voor wanhopige vluchtelingen die omkomen op hun tocht naar een toekomst? En Hans de Boer met zijn labbekakken, die, niet gehinderd door enige kennis van cijfers en feiten, vond dat mensen met een bijstandsuitkering maar asperges moesten gaan steken in plaats van thuis zitten en geld vangen. Je zult maar wanhopig je honderdste sollicitatiebrief hebben weggestuurd.
En net toen ik dacht dat we alles gehad hadden, kwam Pro-Rail voorman Eringa met het verwijt dat zelfmoordplegers geen rekening houden met vertragingen van zijn schema. Hoe komen mensen zo kil, zo wreed, zo dom? Sinds wanneer is het treinenschema belangrijker dan het leed van de achterblijvende familie, of van de machinisten, treinpersoneel en inzittenden die zoiets gruwelijks meemaken?
Het lijkt wel steeds vaker voor te komen dat we volstrekt gevoelloos reageren op mensen die het moeilijk hebben. En dat geldt niet alleen voor de Grieken, de vluchtelingen en mensen in conflictgebieden. Want sinds wanneer is het oké om openlijk te spreken van de vreselijke aanblik van wit lillend vlees, waar het iemand betreft die net als ieder ander van het zonnetje wil genieten? En hoezo vindt 55% van de Nederlanders dat mensen met longkanker het aan zichzelf te danken hebben en is het nodig dat de Stichting Longkanker daar een campagne tegen moet opstarten? En gaat dat helpen?
Een nieuwe golf wreedheid en domheid
Het lijkt me goed om eerst eens te kijken wat er aan de hand is. De geschiedenis laat ons zien dat wreedheid, domheid en een gebrek aan empathie beslist niet alleen kenmerkend is voor onze tijd. Toch lijkt me dat er sprake is van een patroon. Een samenloop van krachten die alles te maken hebben met onze neoliberale, meritocratische samenleving: hierin staan de waarden eigen keus, eigen verantwoordelijkheid en eigen verdienste centraal. Dit betekent dat de invloed van sekse, kleur en klasse het liefst ontkend worden, want iedereen heeft immers gelijke kansen, toch?
Dat niet iedereen evenveel mazzel heeft gehad in het leven is dan een spelbreker van jewelste, dus dat zien we liever niet. Roken en overgewicht worden liever niet gezien als een gevolg van lagere sociale klasse, armoede en stress, of van een op totale verslaving uit zijnde voedings- en tabaksindustrie. Mensen hebben geen pech meer, omstandigheden zijn geen excuus en wie nog durft te mekkeren over een slechte jeugd neemt zijn eigen verantwoordelijkheid niet serieus. Nee: deze mensen zijn zelf schuldig en kosten de samenleving, óns, alleen maar geld.
Welk probleem lossen we hiermee op?
Want wat gebeurt hier? Als je goed kijkt, zie je dat elke keer dat een bepaalde groep mensen worden uitgesloten van onze empathie, ons medegevoel, door hun situatie te herdefiniëren als verwijtbaar, eigen schuld, een gebrek aan moraal. Die luie Grieken verdienen onze steun niet, ze moeten maar eens werken in plaats van in de schaduw hangen. Dat de werkloosheid daar oploopt tot vijftig procent, dat kinderen in armoede opgroeien, dat hypotheken onder water staan, ach, tja. Het lijkt heel prettig om je af te sluiten van anderman’s (vrouws) leed. We hoeven niet meer mee te lijden én we kunnen geloven dat ons geluk te danken is aan onze eigen superioriteit, je weet wel: meritocratie, eigen verdienste, eigen keus, eigen verantwoordelijkheid. Het leven is toch maakbaar? Een vriend van me heeft alvleesklierkanker en vertelde dat sommige mensen bijna teleurgesteld reageren als hij zegt dat hij nooit heeft gerookt. Dat zo’n ziekte je ook zomaar kan overkomen, past niet in hun maakbaarheidsdenken.
Als mens zijn we sociale dieren. We worden geboren met empathie, die nodig is om sociaal te kunnen leren en functioneren. Daarbij maken we voortdurend onderscheid: wie hoort bij ons en wie is de vijand, de ander? Sociale uitsluiting, via de definities van de situaties uit de voorbeelden hierboven, is een actief proces van ont-empatisering. Zo hoeven we de pijn van anderen niet te voelen: ze verdienen het, hebben er zelf om gevraagd. We kunnen opgelucht verder met leven.
Het ont-empatiseren lost wel degelijk een conflict op, namelijk de spanning tussen je eigen neiging tot empathie en een wereld waarin pech en geluk ongelijk verdeeld zijn. Met het uitbannen van dat gevoel is de orde hersteld: de pech is eigen schuld, daar hoeven we geen medelijden voor te voelen.
De definities zijn niet bedoeld om problemen op te lossen, maar als excuus om juist onze handen ervan af te trekken. Het gaat niet meer om helpen, maar om het legitimeren van onze eigen houding van uitsluiting. De afwijzende arts zal zijn handen van de patiënt willen aftrekken, mensen met overgewicht durven nauwelijks meer op het strand te zitten, zieken krijgen verwijten in plaats van compassie, en Hans de Boer hoeft zijn achterban, de werkgevers, niet tot de orde te roepen.
Een pleidooi voor empathie
Wie is gebaat bij dit gedrag? Je zou zeggen: wijzelf, maar dat is schijn. De keerzijde van deze houding is dat daarmee de druk in de samenleving toeneemt. De onveiligheid, de dreiging om zelf ook uitgesloten te worden, raakt ook jezelf. We moéten presteren, slank zijn, gezond leven, hard werken, succesvol zijn, want de afwijzing zit ons op de hielen. Steeds meer mensen bezwijken onder de hoge druk en zitten thuis met burn-out of psychische klachten. En denken vervolgens dat het aan hun eigen falen ligt.
We lossen dus niets op. Voor onszelf niet, en zeker niet voor de buitengesloten ander. Dus, mochten jullie iets over Griekenland willen zeggen (of in alle andere bovengenoemde voorbeelden): verplaats je eerst eens in de situatie van de ander en vraag je af of je zou willen ruilen. Als het antwoord nee is, dan weet je waar het fout gegaan is en wat je te doen staat. Mededogen is zoveel fijner voor de gever en de ontvanger. Probeer het, je kunt het!